Toen ik klaar therapie voor leukemie op de leeftijd van 25, geloofde een vriend me, "iedereen zal krijgen hit met een auto wanneer ze buiten lopen. U hebt vergeten over reden te maken dan iedereen." Ik was niet zeker hoe om te reageren op dat in de minuut, maar het me voor een tijd zorgen. Natuurlijk alles wat door mij was niet gezegd voor het individu, maar ik vond het voortdurend. Ik voelde me verantwoordelijk voor nog steeds moe van al de tijd en niet planning te doen van alle items die mijn vrienden aan het doen waren. Ze niet begrijpen waarom ik echt kon geen meer hoofd aan drie verschillende gebeurtenissen in één ochtend of besteden een hele dag wandelen op de stad. Ik moest, maar vaak mijn lichaam gewoon niet in staat het. De meeste mensen voelen dat gedaan met behandeling en vrije middelen kanker zult u niet langer een zorg op aarde hebben aangekondigd. Dat maakte me boos. Ik moest dus foutief voor hen om te bepalen wat ik voelde in psychologisch. Ik kwam over de tijd na de behandeling te functioneren als engste echter. Niet meer wordt in de zeepbel van aandacht en voortdurende zorg werd niet gebruikt voor mij. Ik vond dat de artsen rond en de veiligheid van het ziekenhuis. Terwijl ik in een medische faciliteit dacht ik soms over de kans van de leukemie komt terug, maar nu thuis was, was het voortdurend op mijn hoofd. Wanneer alle kleine hobbel, vermorzelen en hoesten werd gronden te zijn doodsbang dat ik moest leren niet om te leven nu in angst. Ik had het geluk om een goede ondersteuning systeem en verpleegkundigen en artsen die vond het niet erg elke dag mij belt ze hebben, maar ze kon niet leven met mij. Geloof me, ik heb gevraagd. Ik heb langzaam geleerd om te werken niet de kleine dingen en maken het meest van zo veel mogelijkheden als ik kan. Soms wordt goed bij mezelf alleen maar betekent een nacht van die woonachtig zijn in en TV kijken. Ik speel de rol van dankbaar en mijn leven op een manier die onderwijst en helpt de anderen. Nu dat ik het plaats in verlossing voor drie jaar hebben gehouden, zorgen van relapsing geen verdere eet elke seconde van mijn hele leven, echter het is iets wat die ik met eeuwig zal leven. U vindt constante herinneringen en kleine dingen die vaak zette me af. De avond tevoren een afspraak vaak gaat om weinig rust en veel angst. Het kostte me een tijdje, maar ik heb begrepen dat niemand van plan is om te weten heel goed wat het is in mijn hoofd en dat is oke. Het is ok om worden gecontroleerd door vrienden en collega's werken de kleine dingen. Ik had hetzelfde als ik een 'normale' 20 iets doen. Ik kon niet organiseren mijn bruiloft of hebben van mijn eerste kind, maar langzaam I 'm being een 27-jarige vrouw weer. Ik kijk ook naar de toekomst vaak. Ik kan nooit functioneren als manier ik voor kanker was, maar ik ben begrijpen hoe te net als de nieuwe mij en misschien niet laat kanker me definiëren. Ik heb om er zeker van dat beide manieren worden gekeken door mij. Melissa Burns is een 27-jarige Acute myeloïde leukemie overlevende woonachtig in Nyc. Ze is nu werken voor de Lymphoma en leukemie samenleving en in de verlossing voor 36 maanden. Ze geniet van popcultuur, haat sokken, en wenst te worden een zeemeermin ergens.
Via: Astrocyten geïdentificeerd als doel voor nieuwe depressie therapie
No comments:
Post a Comment